Chelsea Football Club pogrążona jest dziś w żałobie po śmierci byłego właściciela i prezesa klubu, Kena Batesa, czyli człowieka który jednym funtem uratował przyszłość Chelsea.

Miał 94 lata. Zmarł spokojnie dziś rano w Monako, otoczony przez żonę i rodzinę.

Chelsea Football Club wydała następujące oświadczenie:

„Z ogromnym smutkiem informujemy o śmierci Kena Batesa, byłego właściciela i prezesa Chelsea Football Club. Klub składa najszczersze kondolencje żonie Kena, Suzannah, całej jego rodzinie oraz przyjaciołom.

Determinacja Kena w walce o Chelsea w najtrudniejszych momentach oraz jego dążenie do tego, by klub zdobywał trofea, nigdy nie zostaną zapomniane.”

Bates, trzeci pod względem długości urzędowania przewodniczący w historii Chelsea, kierował klubem przez 22 lata – jedne z najważniejszych w jego dziejach.

Barwny, bezpośredni i kontrowersyjny – to określenia często używane wobec Batesa. Jego styl zarządzania, poglądy i decyzje dzieliły opinie, także wśród kibiców Chelsea. Jednym z jego największych osiągnięć było jednak zapewnienie, że Stamford Bridge pozostało domem Chelsea.

Za jego kadencji The Blues najpierw awansowali do najwyższej klasy rozgrywkowej, a następnie zdobyli dwa Puchary Anglii, Puchar Zdobywców Pucharów UEFA, Puchar Ligi, Superpuchar UEFA, Tarczę Wspólnoty oraz dwukrotnie Full Members' Cup – rozgrywki, których Bates był współtwórcą.

Urodzony w zachodnim Londynie Bates pochodził z niezamożnej rodziny, lecz własną pracą dorobił się fortuny. Zanim trafił do Chelsea, był związany z Oldham Athletic i Wigan Athletic.

Przez większą część lat 70. Chelsea balansowała na krawędzi bankructwa. Najtrudniejszy moment nadszedł wiosną 1982 roku. Bank odmówił zwiększenia limitu kredytowego i zapytał klub, który z dwóch czeków ma odrzucić – ten dla Angielskiej Federacji Piłkarskiej czy ten przeznaczony na wypłaty dla zawodników. Piłkarze nie otrzymali wynagrodzeń.

Dyrektor finansowy zaprosił wówczas Batesa do negocjacji w sprawie przejęcia pogrążonego w kryzysie klubu. Transakcja zakończyła wieloletnie rządy rodziny Mears, która założyła Chelsea. Bates zapłacił symbolicznego jednego funta, przejmując jednocześnie około dwóch milionów funtów długu. Klub został uratowany, choć czekało go ogromne wyzwanie.

Na boisku Chelsea walczyła o utrzymanie w dawnej Second Division. Spadek do trzeciej ligi prawdopodobnie oznaczałby koniec klubu. Drużyna utrzymała się, a Bates zaufał odziedziczonemu trenerowi Johnowi Nealowi.

Choć nie dysponował wielkimi środkami finansowymi, przeznaczył na transfery więcej pieniędzy niż klub wydawał od wielu lat. Neal i jego asystent Ian McNeill znakomicie wykorzystali te fundusze.

Chelsea wywalczyła awans, a następnie szybko stała się zespołem należącym do czołowej szóstki najwyższej ligi. Poza boiskiem Bates zyskał rozgłos dzięki swoim bezkompromisowym opiniom. Jego felietony w programach meczowych były obowiązkową lekturą. Potrafił bronić kibiców Chelsea, gdy uważał, że byli niesprawiedliwie traktowani, ale jednocześnie zdecydowanie walczył z chuligaństwem.

Równocześnie systematycznie poprawiał sytuację finansową klubu.

Choć Chelsea ponownie spadła do drugiej ligi, był to jedynie krótkotrwały regres. Pod koniec lat 80. i na początku 90. klub często zmieniał trenerów, a dodatkowo zmagał się z poważnym zagrożeniem utraty Stamford Bridge.

Własność stadionu trafiła w ręce deweloperów, jednak waleczność i upór Batesa okazały się kluczowe. Po długiej batalii prawnej doprowadził do odzyskania prawa własności do Stamford Bridge oraz stworzył projekt Chelsea Pitch Owners, dzięki któremu kibice stali się współwłaścicielami gruntu.

Wraz z narodzinami Premier League Bates odgrywał ważną rolę, szczególnie podczas negocjacji dotyczących praw telewizyjnych. Po zatrudnieniu młodego Glenna Hoddle'a Chelsea stanęła przed kluczowym wyborem.

Do władz klubu dołączył inwestor Matthew Harding. Wspólnie z Batesem, Hoddlem i dyrektorem zarządzającym Colinem Hutchinsonem uznano, że konieczne są większe inwestycje i głośne transfery, jeśli Chelsea chce dołączyć do europejskiej czołówki.

Do klubu trafili m.in. Ruud Gullit i Mark Hughes, a później wielu znakomitych zagranicznych piłkarzy. Chelsea była jednym z pierwszych angielskich klubów, które w pełni wykorzystały nowe przepisy transferowe.

Harding wsparł finansowo przebudowę Stamford Bridge, która była konieczna po wprowadzeniu obowiązku likwidacji miejsc stojących po tragedii na Hillsborough. Bates pozyskał kolejne środki dzięki kredytowi i emisji akcji, rozwijając projekt Chelsea Village. Stadion miał stać się całotygodniowym centrum rozrywki z hotelem, restauracjami, apartamentami, parkingiem podziemnym, klubem fitness i atrakcjami dla odwiedzających. Odegrał również istotną rolę we wczesnym etapie przebudowy Wembley.

Najbardziej udany okres jego rządów przypadł na drugą połowę lat 90. W Chelsea grali wtedy Gianfranco Zola, Roberto Di Matteo, Marcel Desailly i Dan Petrescu, a kapitan Dennis Wise – pozostający w bardzo dobrych relacjach z Batesem – wznosił kolejne trofea.

Chelsea awansowała do Ligi Mistrzów i dotarła do ćwierćfinału tych rozgrywek. Zakończono również przebudowę Stamford Bridge i kompleksu Chelsea Village. Bates poświęcał większość czasu nadzorowaniu projektów biznesowych, podczas gdy Hutchinson odpowiadał za kwestie sportowe.

W 2000 roku Chelsea pobiła klubowy rekord transferowy, sprowadzając Jimmy'ego Floyda Hasselbainka za 15 milionów funtów. Regularnie kończyła sezon w czołowej szóstce Premier League, a w tym czasie do pierwszego zespołu przebił się John Terry, zaś do klubu trafił Frank Lampard.

Po sezonie 2002/03, mimo kolejnego awansu do Ligi Mistrzów, problemy finansowe ponownie zaczęły narastać. Latem 2003 roku Bates sprzedał swoje udziały w Chelsea i Chelsea Village Romanowi Abramowiczowi, który następnie przejął pełną kontrolę nad klubem.

Przez kolejne osiem miesięcy Bates pozostał prezesem Chelsea, po czym zrezygnował ze stanowiska. Później był właścicielem Leeds United, jednak w ostatnich latach życia od czasu do czasu ponownie pojawiał się na Stamford Bridge jako gość.

Pod koniec XX wieku prezesi klubów piłkarskich stali się rozpoznawalni jak nigdy wcześniej – a niewielu było bardziej znanych od Kena Batesa. Był wojownikiem i nigdy tego nie ukrywał. Jego zwycięstwa oraz determinacja pomogły ukształtować Chelsea, jaką znamy dzisiaj. Był przedsiębiorcą, który bez wątpienia kochał zarówno prowadzenie klubów piłkarskich, jak i samą piłkę nożną. Rozdział Kena Batesa w historii Chelsea jest długi, niezwykle ważny i z pewnością daleki od nudy.

Hubert Anuszkiewicz

Niebieskim kibicuję od 2012 roku, głównie przez występy na Euro Fernando Torresa. Na krajowym podwórku wspieram Zagłębie Lubin.

Poza piłką uwielbiam historię, głównie byłej Jugosławii. KTBFFH

Źródło: Chelsea FC