Historia klubu

Początki istnienia klubu

Wieczór był dość chłodny, jak przystało na Anglię, padał deszcz. Właśnie taka była pogoda w dniu 10 marca 1905 roku, dniu, w którym powstała Chelsea FC. Na pierwszym piętrze pubu o wdzięcznej nazwie "Rising Sun" spotkało się pięciu panów: milioner Henry Augustus 'Gus' Mears, jego brat Joseph, ich szwagier Henry Boyer, publicysta Alfred Janes oraz właściciel pubu, Edwin, który był jednocześnie bratankiem Alfreda. Wszyscy panowie doszli do porozumienia, że właśnie założyli klub piłkarski.

Skąd wziął się u nich pomysł żeby założyć własny klub piłkarski? Powód był bardzo prosty: niespełna rok temu bracia Mears kupili stadion Stamford Bridge. Bardzo mało brakowało, a stadion ten odsprzedali by później Fulham FC. Jak to zwykle bywa, właściciele nie dogadali się z klubem co do kwoty sprzedaży. Jak widać, bardzo mało brakowało, a Chelsea mogła wcale nie powstać. Po klęsce sprzedażowej, panowie postanowili założyć własny klub piłkarski. Namówił ich do tego znany finansista, Frederick Parker. Ostatecznie klub otrzymał taką samą nazwę jak sąsiednia dzielnica - Chelsea.


Właściciele nie zwlekali i od razu po powstaniu klubu zaczęli szukać odpowiednich piłkarzy oraz trenera. Tym samym, reprezentant Szkocji, Jacky Robertson, został pierwszym w historii grającym trenerem Chelsea. Wcześniej wymieniany Parker robił co w jego mocy, by drużyna dostała pozwolenie na grę w Football League Division Two. Udało mu się, klub otrzymał pozwolenie 29 maja, a Pan Frederick mógł pomóc Robertsonowi w kreowaniu zespołu. Warto tutaj wspomnieć, że pierwszym transferem do klubu był Willy Foulke, znany pod pseudonimem "Grubas". Sheffield United otrzymało za ponad 150-kilogramowego bramkarza równe 50 funtów.

Nadszedł wrzesień, jesienny wiatr nie dawał o sobie zapomnieć, a Chelsea rozpoczynała zmagania w Division Two. Pierwszy mecz rozegrany został dokładnie 2 września. Stadion Stockport Country wypełnił się po brzegi, a drużyna gospodarzy pokonała Chelsea 1:0. Klub z zachodniej części Londynu nie musiał długo czekać na okazję do rehabilitacji. Dokładnie 3 dni później, pod stadionem Stamford Bridge rozdawano pierwszy w historii program meczowy, który zawierał 4 strony. Okazała wygrana (4:0) nad Liverpoolem podniosła morale w drużynie. Najlepsze miało jednak dopiero nadejść, przynajmniej jeśli chodzi o frekwencję na stadionie. Wiosna w pełni, zbliżają się święta Wielkanocne, a na Stamford Bridge przyjeżdża wielki Manchester United, lider tabeli. Rozgrywany w Wielki Piątek mecz, przyciągnął na stadion aż 67 tysięcy kibiców. Eksperci pisali wówczas na łamach prasy, że to Chelsea była w tym spotkaniu drużyną lepszą, jednak brakowało jej szczęścia. Mecz zakończył się rezultatem 1:1. Ostatecznie, Chelsea zakończyła ten sezon na 3. miejscu, a przed nią uplasowali się Bristol City oraz Manchester United.

Pomimo dobrych wyników, Robertson odszedł z klubu w styczniu 1907 roku, ponieważ jego wizja gry nie pokrywała się z wizją szefostwa. Po odejściu Robertsona, władzę w klubie przejął dotychczasowy sekretarz, William Lewis. Niespodziewanie, doprowadził on do awansu ekipy do najwyższej klasy rozgrywkowej. Za ten sukces można podziękować głównie dwóm panom: Windridge'owi oraz Georgowi Hildsonowi. Drugi z nich, jako pierwszy w historii, zdobył dla Chelsea 100 bramek.


Lata 1910 - 1920

 

Po awansie, William Lewis został dyrektorem klubu, a jego miejsce zajął David Calderhead. Pozostał on menedżerem Chelsea przez następne 26 lat. Historia klubu pokazuje, że odniósł on mały regres, spadając w sezonie 1909/10 do Second Division, by po roku ponownie awansować do najwyższej klasy rozgrywkowej. To nie koniec wzlotów i upadków. W sezonie 1914/15 klub zajął 19. miejsce w tabeli i ponownie czekał go spadek. Jak się jednak później okazało, sezon 1914/15 był ostatnim zanim zawieszono rozgrywki z powodu I Wojny Światowej. Ważne odnotowania jest to, że słaby występ w lidze wcale nie przeszkodził zawodnikom Chelsea w dotarciu do pierwszego w historii finału FA Cup, w którym odnieśli oni porażkę 0:3 z Sheffield United.

Rozgrywki zostały wznowione w 1919 roku, a ligę rozszerzono do 22 drużyn, tak więc Chelsea nadal mogła występować w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Historia Chelsea pokazuje, że klub był jednym z najlepiej dopingowanych w kraju z największą średnią frekwencją w latach 1907-1914. Przyczyniło się do tego w dużej mierze sprowadzenie wielkich gwiazd, takich jak Ben Warren, czy napastnik Bob Whittingham. Klub ze stolicy Anglii grał również atrakcyjny dla oka futbol.

W pierwszym sezonie po zakończeniu wojny, Chelsea odniosła największy, jak do tej pory, sukces w lidze angielskiej. Zakończyli oni rozgrywki na trzecim miejscu, osiągając półfinał FA Cup (porażka z późniejszym triumfatorem tych rozgrywek - Aston Villą).

Lata 1921 - 1950

Po kilku latach w najwyższej klasie rozgrywkowej, klub ponownie spadł do drugiej ligi. Miało to miejsce w sezonie 1923/24. Przebywał tam aż pięć sezonów, a awans do pierwszej dywizji wywalczyli w sezonie 1929/30. Klub pozostał tam przez następne 32 lata.

Po awansie do pierwszej ligi, Chelsea wydała 49 tysięcy dolarów na trzech znanych w tym czasie piłkarzy: Hughie Gallachera, Alexa Jacksona i Aleca Cheyne'a. To oni mieli być zapewnieniem trofeów. Całe trio grało jednak sporadycznie i nie miało większego wpływu na sukces drużyny. Wszyscy trzej piłkarze opuścili klub w 1936 roku, ze znaczną stratą finansową.

 

David Calderhead, który prowadził Chelsea od 1907 roku, został zastąpiony przez Leslie Knightona w 1933 roku, ale przyjście nowego menedżera nie odmieniło losów klubu. Nawet tak świetni piłkarze jak: Tommy Law, Sam Weaver, Syd Bishop, Harry Burgess, Dick Spence, czy Joe Bambrick (wszyscy z nich to reprezentaci kraju) nie byli w stanie pomóc Chelsea i ich największy sukces w tej dekadzie to ósme miejsce w tabeli ligowej.

Posiadając nawet tak świetnych piłkarzy, Chelsea była o dwa punkty od spadku w latach 1932/33 oraz 1933/34, a także o jeden punkt w sezonie 1938/39. Leslie Knighton opuścił więc klub bez żadnego sukcesu w 1939 roku. Zastąpił go Szkot (były menedżer QPR), Billy Birrell. Wkrótce po tym, jak Birrell został mianowany nowym menedżerem klubu wybuchła II Wojna Światowa i ponownie wszystkie rozgrywki zostały wstrzymane.

Po zakończeniu konfliktu w 1945 roku, w ramach gestu dobrej woli, ogłoszono, że FC Dynamo Moskwa, panujący mistrz Związku Radzieckiego, pojedzie do Wielkiej Brytanii, by rozegrać tam kilka sparingów, m.in. z Chelsea FC. Pojedynek ten miał odbyć się 13 listopada 1945 roku, a oglądało go na stadionie ponad 100 tysięcy fanów. Mecz zakończył się wynikiem 3:3.

Chelsea była zupełnie inną drużyną po wojnie, aniżeli przed nią. Ze starej drużyny zostało tylko dwóch piłkarzy. Klub kupił trzech znanych zawodników za łączną sumę 40 tysięcy dolarów. Trio przyniosło klubowi jeszcze większy szacunek, a jeden z nich (Tommy Lawton) ustanowił nowy rekord klubu, strzelając 26 bramek w 34 spotkaniach ligowych w sezonie 1946/47.

Niestety, nawet dobra gra napastnika, nic nie dała, ponieważ klub pod wodzą Birrella nigdy nie zajął w lidze wyższego miejsca niż 13. W 1950 roku był jednak bardzo blisko zdobycia FA Cup, jednak w półfinale został wyeliminowany przez Arsenal FC.

 

Lata 1951 - 1980

 

Klub po raz drugi w ciągu dwóch lat dociera do półfinału FA Cup i ponownie trafia na Arsenal. Przeciwnicy kolejny raz zwyciężają, a menedżer Chelsea składa dymisję niedługo po meczu. Klub przejmuje były napastnik Arsenalu, Ted Drake. To on zmodernizował drużynę, wprowadzając nowy i ulepszony reżim treningowy, a także zmieniając przydomek zespołu z "Emeryci" na "The Blues". Przy okazji zmieniony zostaje także herb klubu.

Ted Drake postanowił także wstrzymać wydawanie olbrzymich pieniędzy na sławnych piłkarzy, a zamiast tego zdecydował się na pozyskiwaniu młodych zawodników z niższych dywizji. Pierwszy rok za kadencji Drake'a nie był obiecujący, bo klub zakończył sezon na 19. miejscu w tabeli i dzielił ich zaledwie punkt od spadku. W drugim sezonie, drużyna zajęła ósme miejsce.

W sezonie 1954/55 wszystko wypaliło i ku zaskoczeniu, Chelsea FC wygrała swój pierwszy mistrzowski tytuł. Drużyna składała się z wielu nikomu nieznanych piłkarzy. Kolejne lata nie były jednak tak owocne. W następnym sezonie, Chelsea zakończyła na 16. miejscu w tabeli. Ted Drake został zwolniony we wrześniu 1961 roku, po porażce z Blackpool (0:4), co sprawiło, że klub spadł na ostatnie miejsce w tabeli.

 

Więcej wkrótce...

Nasza strona korzysta z ciasteczek, aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.

close