OFICJALNIE: Juan Mata zakończył karierę
Dodano: 18.11.2026 19:24 / Ostatnia aktualizacja: 18.11.2026 19:24W związku z ogłoszeniem przez Juana Matę zakończenia kariery na oficjalnej stronie Chelsea wrócono do obszernego wywiadu, którego udzielił kilka lat temu. Hiszpan opowiadał w nim o swojej miłości do klubu i miasta, za które na zawsze będzie wdzięczny za czas spędzony na Stamford Bridge.
Mata był częścią zżytej grupy czterech Hiszpanów, których połączyły w Chelsea trwałe przyjaźnie. 22 sierpnia 2011 roku Chelsea i Valencia uzgodniły warunki transferu ofensywnego pomocnika do londyńskiego klubu. W kolejnych latach reprezentował również Manchester United, Galatasaray, Vissel Kobe, a obecnie występuje w Western Sydney Wanderers.
W każdym klubie zyskiwał sympatię kibiców. Zawdzięczał to nie tylko swoim występom, osobowości i kreatywnemu stylowi gry, ale również temu, że z zaangażowaniem poznawał życie i kulturę miast, w których przyszło mu mieszkać.
Prowadzony przez niego blog z czasów gry w Chelsea poświęcony był w równym stopniu jego karierze piłkarskiej, jak i podróżom oraz odkrywaniu Londynu. Hiszpan zamieszczał na nim również własne fotografie.
Był świetnym piłkarzem The Blues. Ale czymś więcej — stał się jednym z nas. Londyńczykiem z wyboru, który doskonale wyczuwał atmosferę klubu i miasta.
— Bardzo mi się to podoba i zawsze staram się postępować w ten sam sposób — wyjaśnił. — Tak samo było w Turcji, w Stambule, który jest niesamowitym miastem, a także w Japonii. Uważam, że ważne jest poznawanie otoczenia, kultury i historii miasta, w którym się mieszka.
— Czuję się ogromnym szczęściarzem, że miałem możliwość mieszkać w Londynie, Manchesterze, Stambule, Japonii i Australii. Poznaję różne kultury i atmosferę poszczególnych miast. Starałem się jak najlepiej to wykorzystać.
Nie ma wątpliwości, że Mata osiągnął w życiu rzadko spotykaną równowagę. Wystarczy spojrzeć na sukcesy i długość jego kariery — w wieku 37 lat wciąż grał na najwyższym poziomie — aby przekonać się, jak bardzo jest oddanym profesjonalistą. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że życie i szczęście nie ograniczają się wyłącznie do futbolu.
Nie oznacza to oczywiście, że ukochany sport nie jest dla niego źródłem ogromnej dumy i radości. Trudno, żeby było inaczej w przypadku zawodnika, który przeżył tak wiele wyjątkowych chwil, a jedną z najważniejszych był okres spędzony na Stamford Bridge.
Pierwszy sezon Maty w Chelsea przeszedł do historii. W 2012 roku Hiszpan nie przestawał zdobywać kolejnych trofeów.
W sezonie 2011/12 rozegrał więcej spotkań niż jakikolwiek inny zawodnik z pola Chelsea, a trofea zaczęły napływać jedno po drugim. Mata odgrywał w tych sukcesach kluczową rolę.
Zdobył bramkę w efektownym zwycięstwie 5:1 nad Tottenhamem Hotspur w półfinale Pucharu Anglii, który ostatecznie wygraliśmy. Strzelił niezwykle ważnego gola na wyjeździe w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Mistrzów z Napoli, który umożliwił nam późniejszy, słynny powrót na Stamford Bridge. W finale idealnie asystował Didierowi Drogbie przy wyrównującym golu, gdy zostaliśmy pierwszym londyńskim klubem, który sięgnął po Puchar Europy.
Podobnie jak Fernando Torres, Mata nie zakończył na tym swoich sukcesów. Obaj reprezentanci Hiszpanii zdobyli bramki, pomagając swojej drużynie narodowej pokonać Włochy 4:0 w finale mistrzostw Europy w 2012 roku.
— Fernando był w podobnej sytuacji co ja — wspominał Juan. — Kiedy wygrywasz i tak bardzo się tym cieszysz, w pewnym momencie zaczynasz mieć wrażenie, że liczy się już tylko zwyciężanie. I właśnie w tym tkwi problem. Kiedy przestajesz wygrywać, uświadamiasz sobie, jak trudno jest osiągać takie sukcesy.
— To był jednak niesamowity okres. W 2012 roku mieliśmy ogromne szczęście, że mogliśmy zdobyć Puchar Anglii, następnie Ligę Mistrzów, a później mistrzostwo Europy z reprezentacją Hiszpanii. Obaj strzeliliśmy gole w finale. To były niesamowite dwa, może trzy miesiące — prawdopodobnie najlepsze lato w moim życiu.
— Z czasem człowiek uświadamia sobie, jak trudno osiągnąć coś takiego w karierze piłkarskiej. Zdobycie choć jednego z tych trofeów to wielka sprawa, ale możliwość wygrania ich wszystkich w tak krótkim czasie przypomina sen. Byliśmy na fali pozytywnej energii, dobrej gry i przede wszystkim świetnych wyników. To było niesamowite.
Juan, jak zawsze skromny, mówił, że to było „niesamowite”. Kibice Chelsea na trybunach znacznie częściej mówili jednak: „On jest niesamowity”.
Potwierdzili to, wybierając Matę Piłkarzem Roku Chelsea w sezonie 2011/12. Rok później ponownie otrzymał to wyróżnienie, a do jego kolekcji dołączyła również nagroda dla najlepszego zawodnika sezonu według piłkarzy klubu.
Mimo że Anglia była pierwszym krajem, w którym Mata zamieszkał poza ojczyzną, nie miał problemów z zaaklimatyzowaniem się — zarówno na boisku, jak i poza nim. Jak sam twierdził, jedno szło w parze z drugim.
Jak wspominasz życie w innym kraju po raz pierwszy?
— Uwielbiałem je! — odpowiedział bez wahania. — Już po przyjeździe do Londynu poczułem niesamowitą energię. Od samego początku wszystko było bardzo pozytywne.
— Londyn to oczywiście wspaniałe miasto. Uwielbiałem tamtejsze życie, poznawanie innego kraju, kultury i języka. To miasto pełne możliwości.
— Na boisku wszystko układało się idealnie od pierwszej minuty. Pamiętam, że strzeliłem gola już w debiucie. To była więc ogromna zmiana w moim życiu — opuszczałem Hiszpanię i Valencię, w której mieszkałem przez cztery lata. Czułem jednak, że nadszedł właściwy moment, i jestem bardzo szczęśliwy, że podjąłem taką decyzję.
— Moi koledzy z drużyny byli wspaniali, mieliśmy świetną szatnię. W moim przypadku ogromne znaczenie mieli Fernando Torres, kapitan i liderzy zespołu — John Terry, Petr Čech oraz Frank Lampard.
— Na początku bardzo mi pomagali i oferowali wsparcie we wszystkim, czego mogłem potrzebować. Dzięki nim, a także mojej własnej chęci poznawania Londynu i zaaklimatyzowania się, adaptacja przebiegła dość szybko.
Wśród kolegów z drużyny miał również wsparcie w postaci grupy hiszpańskich piłkarzy, która szybko stała się zżytą społecznością.
Był w niej bardziej doświadczony Fernando Torres, który dołączył do Chelsea z Liverpoolu w styczniu poprzedniego roku. Kilka tygodni przed przybyciem Juana, w sierpniu 2011 roku, z Barcelony przyszedł Oriol Romeu. Latem następnego roku dołączył do nich César Azpilicueta.
— To było niezwykle ważne. Przede wszystkim obecność Fernando. Miał on ogromny wpływ na moją decyzję o przejściu do Chelsea. Zadzwonił do mnie, kiedy pojawiło się zainteresowanie ze strony klubu, i opowiedział mi, jak wygląda tam życie, jak klub i trener mnie chcą.
— Dzięki temu łatwiej było mi podjąć decyzję. Miałem ogromny szacunek, podziw i sympatię do Fernando — zarówno jako piłkarza, jak i człowieka. Bardzo mi pomógł.
— Oriol przyjechał w tym samym czasie. To jeden z najlepszych ludzi, jakich spotkałem w całym swoim życiu, nie tylko w futbolu. Wspaniale było być tam razem z nim i poznać tak niesamowitą osobowość. Do dziś często rozmawiamy.
— Jednym z największych pozytywów mojego pobytu w Chelsea było lepsze poznanie Fernando, a także Oriola i Azpiego, który dołączył później.
— Byliśmy kimś więcej niż kolegami z drużyny. Byliśmy przyjaciółmi. Oczywiście moja relacja z Fernando zaczęła się jeszcze wcześniej, w reprezentacji, ale dzięki wspólnemu pobytowi w Chelsea staliśmy się sobie bardzo bliscy.
— Uważam go za jednego z najlepszych przyjaciół, jakich miałem w trakcie kariery. Był starszy i bardziej doświadczony. To był bardzo ważny zawodnik, który zawsze udzielał mi rad, podobnie jak pozostałym. Miał ogromne znaczenie dla nas wszystkich i wiele się od niego nauczyłem.
— Azpiego znałem już wcześniej z reprezentacji, drużyn młodzieżowych i kolejnych etapów kariery, ale również z nim nawiązaliśmy bardzo silną więź.
— Z Oriollem mieszkaliśmy w tym samym budynku w Battersea, więc przez większość czasu jeździliśmy razem jednym samochodem na treningi i z powrotem. Poznałem jego wspaniałą rodzinę, a on moją.
— Wspólnie oglądaliśmy mecze, szczególnie wieczory z Ligą Mistrzów. Jedliśmy razem kolacje. W dni wolne planowaliśmy wspólne wyjścia po Londynie. Byliśmy przyjaciółmi i spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu. Mogę powiedzieć, że w towarzystwie takiego człowieka jak Oriol każdy dzień staje się lepszy!
— Znaleźliśmy hiszpańskie restauracje. Często chodziliśmy do słynnej Cambio de Tercio przy Old Brompton Road. Oriol miał również znajomych pracujących w restauracjach we wschodniej części miasta, a także zajmujących się organizowaniem wycieczek po Londynie dla Hiszpanów.
— W Londynie mieszka wiele narodowości, w tym mnóstwo Hiszpanów. Często odwiedzali nas też znajomi, żeby oglądać mecze i spędzać z nami czas. Nigdy się więc nie nudziliśmy!
— Cała nasza czwórka jest bardzo zaprzyjaźniona i jestem wdzięczny za to, że mogliśmy spędzić razem tak dużo czasu. Jednocześnie bardzo dobrze zintegrowaliśmy się z resztą szatni, ze wszystkimi osobowościami, kulturami i narodowościami.
— Myślę, że właśnie to było kluczem do zdobycia Ligi Mistrzów, Pucharu Anglii i Ligi Europy — mieliśmy w szatni wspaniałą atmosferę.
Mata i Azpilicueta byli stosunkowo młodymi zawodnikami, kiedy dołączyli do Chelsea. To, co później osiągnął ten drugi — zostając kapitanem klubu i zdobywając na Stamford Bridge wszystkie możliwe trofea — było jeszcze przed nim.
Mata potwierdza jednak, że cechy, które uczyniły Azpilicuetę tak ważną postacią w Chelsea, były widoczne już w chwili jego transferu z Marsylii w 2012 roku.
— Miał już pewne doświadczenie piłkarskie, przede wszystkim w ligach hiszpańskiej i francuskiej, ale już wtedy można było dostrzec jego determinację. Myślę, że Azpi osiągnął wszystko, co osiągnął, dzięki profesjonalizmowi, odpowiedniemu nastawieniu i determinacji.
— Oprócz umiejętności piłkarskich jego najważniejszą cechą jest dla mnie mentalność. Było to widoczne już od samego początku.
— Na początku miał pewne trudności, ponieważ nie otrzymywał tak wielu minut na boisku, jak oczekiwał. Był jednak bardzo zdeterminowany, cierpliwie czekał na swoją szansę i ostatecznie dostał to, na co zasługiwał.
— Miał niesamowitą karierę w Chelsea, zdobył wiele trofeów i przez pewien czas pełnił funkcję kapitana. Jest legendą tego klubu i otrzymał zasłużone uznanie, ponieważ w stu procentach poświęcił się swojej pracy.
Mata utrzymywał świetne relacje nie tylko z kolegami z drużyny. Nie sposób nie zauważyć, jak wielkim szacunkiem darzyli się wzajemnie on i kibice Chelsea. Ta więź przetrwała długo po jego odejściu z klubu w styczniu 2014 roku.
— Nadal odczuwam tę sympatię ze strony kibiców Chelsea. Jestem ogromnie wdzięczny za miłość, jaką mi okazali. Rozumiem, że był to wspaniały czas, żeby być kibicem Chelsea — wygrywaliśmy Ligę Mistrzów, Puchar Anglii i Ligę Europy.
— Miałem również ogromne szczęście, że mogłem być częścią tego wszystkiego właśnie w tamtym okresie. To była bardzo ważna część mojego życia.
— W karierze potrzebujesz talentu, profesjonalizmu i regularności, ale potrzebujesz również szczęścia, żeby znaleźć się we właściwym miejscu i we właściwym czasie. Czuję, że właśnie tak było ze mną w Chelsea.
— Czułem się bardzo dobrze na boisku, miałem dużą pewność siebie i byłem wdzięczny, ponieważ odczuwałem wsparcie kibiców.
— Czułem je od samego początku, od chwili, gdy przyjechałem do klubu. To motywowało mnie, żeby stawać się coraz lepszym. Na szczęście mogliśmy odwdzięczyć się kibicom w sposób, na jaki zasługiwali — trofeami, golami i dobrą grą!
- Źródło: Chelsea FC
OFICJALNIE: Juan Mata zakończył karierę
18.11.2026 19:24
BBC: Decyzje sędziów podjęte w meczu Chelsea z Sunderlandem zostały uznane za prawidłowe
18.11.2026 18:43
Raport z wtorkowych meczów reprezentacji
18.11.2026 10:54
BBC: Chciała go Barcelona, wybrał Chelsea. Kim jest potężny 18-letni Szkot, któremu wróży się wielką karierę?
17.11.2026 19:47
Raport z poniedziałkowych meczów reprezentacji
17.11.2026 16:42
BBC: Crystal Palace podejmie próbę zatrudnienia Bernardo Cuevy
16.11.2026 18:58
Raport z niedzielnych meczów reprezentacji
16.11.2026 16:05
Aby móc dodać komentarz musisz się zalogować lub zarejestrować, jeśli wciąż nie posiadasz u nas konta.