Między Callumem Hudson-Odoiem a Edenem Hazardem istnieje dziesięć lat różnicy, niemniej obaj zawodnicy mają ze sobą wiele wspólnego. Obaj uwielbiają dryblować, mogą zdobywać bramki, asystować kolegom i obaj wolą grać na lewym skrzydle.

Dziesięć lat temu, Eden Hazard był na podobnym etapie kariery na jakim jest obecnie Callum Hudson-Odoi. Belg przyznaje, że życzy młodemu Anglikowi sukcesu. Oczy wszystkich dziennikarzy oraz kibiców skupione są na 18-latku, a to sprawia, że woda sodowa może uderzyć mu do głowy. Eden Hazard twierdzi jednak, że to nie dotyczy Calluma, głównie ze względu na mentalność zawodników, którzy go otaczają.

– Myślę, że ta sytuacja jest dla niego łatwa, ponieważ piłkarze, którzy go otaczają są dość pokorni. Gdybyśmy wszyscy myśleli, że jesteśmy najlepsi, ciężko byłoby mu pozostać pokornym. Callum jest jednak inteligentny, ma mądrą rodzinę, która się nim bardzo opiekuje. Powiedziałem mu, że najlepszą rzeczą na początku kariery jest pokora. Dodałem, że powinien ciężko pracować na treningach, strzelać gole, a najważniejsze, to żeby był szczęśliwy na boisku. Hudson-Odoi może zajść bardzo daleko.

– Czy ja byłem pokorny w jego wieku? Na początku nie słuchałem tego wszystkiego, co się o mnie mówi. Myślę, że moja rodzina mi w tym pomogła. W piłce nożnej niektóre rzeczy mogą się zdarzyć bardzo szybko. Możesz być na szczycie, a po dwóch miesiącach wszyscy o tobie zapomną. Myślę, że jeśli stąpasz twardo po ziemi i ciężko trenujesz... jeśli będzie chciał mnie o coś zapytać, to chętnie mu pomogę. Uważam jednak, że Callum już teraz jest świetnym piłkarzem.

Eden Hazard uważa, że dobra forma skrzydłowych to ból głowy dla menadżera.

– Myślę, że Callum może zagrać w trzech meczach z rzędu. Potrafi szybko biegać przez 90 minut. W wieku 28 lat jesteśmy już trochę zmęczeni, ale on jest jeszcze młody. Nadal może się poprawiać. Jest w dobrym zespole, w którym może się wiele nauczyć, a my cieszymy się, że możemy mu pomagać. Wiesz, kiedy jesteś młody, po prostu grasz, nie myślisz o niczym innym. Dobrą rzeczą jest dać drużynie trochę świeżości.

Sebastian Romanowski

Kibic Chelsea od 2007 – czyli od czasów, gdy Drogba strzelał, a ja jeszcze miałem wolne weekendy. Po godzinach pasjonat siatkówki i motoryzacji.

Ojciec dwójki dzieci, testujący granice snu, cierpliwości i wytrzymałości psychicznej – z sukcesami! Życie to nie FIFA, ale staram się grać w pierwszym składzie.

Źródło: Evening Standard