Xabi Alonso zanotował siedem pierwszych oficjalnych meczów jako trener Chelsea. Wiele z tego można wyciągnąć, w tym także o samych piłkarzach. Z tego względu The Athletic stworzyło zestawienie, w którym oceniło każdego z zawodników z osobna.

Zestawienie pt. squad ladder wedle deklaracji serwisu będzie aktualizowane co miesiąc, co ma dać rzeczywisty i spójny obraz formy poszczególnych graczy. Zobaczmy zatem jak widzieli to redaktorzy:

19. Estêvão

Nie ulega wątpliwości, że Messinho to ogromny talent, ale 151 minut to za mało żeby pokazać cokolwiek. Młodzian przy tym nie zastępował Cole'a Palmera, czy Morgana Rogersa, zamiast tego obejmując rolę hybrydowego wahadłowego, w podobie do Pedro Neto.

18. Mike Penders

Drugi bramkarz zachował jedyne czyste konto w starciu z Luton Town, a poza tym mimo stracenia trzech bramek z Leeds, wciąż można było go wyróżnić za kilka udanych interwencji. Tak niska nota jest argumentowana faktem bycia numerem dwa na bramce. Brak zaufania ze strony Alonso nie stwarza warunków, żeby dać go wyżej.

17. Levi Colwill

Miniony miesiąc był pokazał mocne braki wychowanka w aspektach fizycznych oraz taktycznych. Wciąż widać, że podchodzi bezpiecznie do gry po rekonstrukcji więzadeł krzyżowych, a ponadto wygląda na dużo mniej pewnego po lewej stronie trójki z tyłu, niż w środku w systemie z czwórką obrońców. Sporo ma nadal do poprawy.

16. Malo Gusto

Cierpliwość kibiców do Francuza skończyła się przy okazji starcia z Hull City. Sporo winy można było mu przypisać przy drugiej bramce Belloumiego. Brak woli walki w trakcie spotkań jest prawdziwym problemem, przez który nie powinien grać w środku pola. Więcej potrafi zrobić na wahadle, bądź na boku obrony, niemniej musi zacząć grać lepiej.

15. Jordan Henderson

Trudno zhierarchizować Anglika, bo zagrał póki co w jednym meczu, który był jego pierwszym od 83 dni, po feralnej kontuzji z mundialu. Doświadczenie 36-latka może być przydatne, lecz musi dostawać regularnie szanse.

14. Roméo Lavia

Miejmy nadzieję, że jego asysta w meczu z Francją będzie stanowiła dobry omen dla fanów The Blues. 22-latek w końcu jest częściej dostępny, ale musi wiele poprawić w aspekcie kreatywności gry oraz kontroli wydarzeń boiskowych.

13. Jorrel Hato

Jeden z niewielu jasnych punktów minionej kampanii, miał sporo okazji żeby się wykazać na początku obecnej. Ostateczny rezultat jest póki co nierówny: potrafił sporo dobrego wnieść do gry z przodu, przy czym widać że nie jest to naturalny wahadłowy. Powinien grać niżej, natomiast gdy dostał tam szansę to popełnił fatalny błąd przy bramce dla Hull.

12. Wesley Fofana

Jest to najlepiej grający fizycznie gracz Chelsea, ale jest również najbardziej frustrujący. Ze swoimi umiejętnościami Wes może wnieść wiele dobrego do systemu Alonso, brakuje mu jednak koncentracji i konsekwencji w działaniu. Josh Acheampong wyglądał od niego lepiej po prawej stronie obrony.

11. Pep Chavarria

Zaliczył solidny start na lewym wahadle. Widać że umie zagrozić dorzutami do trzeciej tercji, umie utrzymać piłkę przy nodze i do tego ma umiejętności w grze z tyłu. Profilem przypomina Marka Cucurellę. Przypomina go także ze względu na gabaryty, co jest na ten moment bezlitośnie wykorzystywane przez oponentów.

10. Emiliano Martínez

Aura Argentyńczyka opadła po kilku błędach indywidualnych i łatwo wpuszczonych golach. Jego przybycie nie jest póki co wielkim skokiem jakościowym w stosunku do Roberta Sáncheza, na co sporo osób liczyło. Należy przy tym pamiętać, że Dibu jest częściej narażony na bronienie strzałów, ze względu na koszmarną dyspozycję defensywy Niebieskich. Wciąż należy docenić jego interwencje, które wyjmowały zespół z niemałych opresji.

9. Valentin Barco

Kibice mieli sporo wątpliwości przed jego przyjściem, a on wykazuje się póki co ogromny zaangażowaniem, pchając grę do przodu. Jego braki fizyczne uwypukliły jego błędy przy stałych fragmentach, gdzie ustępuje silniejszych rywalom.

8. Maxence Lacroix

Miał kapitalny start, a później było gorzej. Ma ograniczone umiejętności w grze piłką i bywa nieco sztywny, gdy musi pilnować zwrotnych rywali – mimo że dysponuje dużą szybkością pozwalającą na naprawianie błędów w ustawieniu.

7. Danny Welbeck

Wszystkie trzy gole strzelił w Carabao Cup. Nie potrafi przenieść tej samej jakości na Premier League, ponieważ nie jest tak dobrze z grany z trójką Palmer, Rogers, João Pedro.

6. Josh Acheampong

Jest także szósty w kwestii rozegranych minut dla Chelsea, co cieszy mając na względzie ile było wątpliwości czy Acheampong będzie w ogóle grał. Alonso jasno pokazuje że ufa 20-latkowi, a ten stara się budować pewność siebie po prawej stronie trzyosobowego bloku defensywnego.

5. Reece James

Bez wątpienia kapitan jest daleki od ustanowionych przez siebie standardów gry i wciąż musi się nauczyć gry na pozycji numer 6. Natomiast bez niego pomoc Chelsea byłaby w opłakanym stanie. Dopóki jest w pełni sił, pozostaje niezastąpiony – niezależnie od tego na jakiej pozycji będzie grał.

4. Pedro Neto

Portugalczyk nie potrafi zadomowić sobie miejsca w sercach kibiców, ale jego łatwość w adaptacji do nowych pozycji daje sporą wartość dodaną w grze zespołu Alonso. Mimo że gra na wahadle to wciąż potrafi zrobić sporo z przodu, co udowodniły gole z Brighton oraz Leeds. Ponadto sporo stara się dodać w grze w defensywie.

3. João Pedro

Jego przydatność mocno nakreśliła jego kontuzja w meczu Brentford, który był dotychczas najgorszym meczem Chelsea. Jednocześnie wspomniana absencja wpływa na to, że wypadł poza pierwszą dwójkę. Wszedł z przytupem w sezon 2026/27, na co przełożyły się trafienia z Fulham, Brighton oraz Hull. Jego wykończenie akcji jest stylowe i bezlitosne, a dzięki zmianom taktycznym znakomicie współpracuje on z Palmerem i Rogersem.

2. Morgan Rogers

Czy mimo tak ogromnej kwoty za transfer można mówić o przerośnięciu oczekiwań? Rogers jest nieustannie zaangażowany przy zdobywaniu goli, co potwierdza 5 G/A. Jego poza boiskowa przyjaźń z Palmerem przeniosła się na realia murawy. Nawet gdy obniży loty w kwestii twardych liczb, wciąż będzie stanowił gigantyczne zagrożenie.

1. Cole Palmer

Na ten moment można powiedzieć, że Palmer wrócił do swojej najlepszej dyspozycji. Świetnie współpracuje z Rogersem, a Alonso daje mu bardzo dużo swobody co do podejmowanych decyzji, co przekłada się na iście mistrzowsko rozgrywane akcje z przodu. Wartość dodaną daje także jego kreatywność i bajeczna wizja gry.

Na jakiej podstawie plasowano zawodników?

Ocena formy drużyny po siedmiu meczach to – delikatnie mówiąc – zadanie obarczone sporym marginesem błędu. Palmer i Rogers bez trudu zajęli dwa pierwsze miejsca dzięki swojej stabilnej i znaczącej postawie, choć kolejność ta może budzić pewne dyskusje. Absencja Joao Pedro w meczu z Brentford sprawiła, że ​​znalazł się on w nieco innej kategorii – na trzecim miejscu, ale nie w tym samym elitarnym gronie, co dwaj pozostali ofensywni koledzy z zespołu.

Poza tą czołówką różnice między poszczególnymi pozycjami w rankingu są znacznie mniejsze, co odzwierciedla fakt, jak niewielu zawodników Chelsea wyróżniło się dotychczas na plus.

Liczba rozegranych minut ma znaczenie, jednak występy w Premier League traktowano priorytetowo w porównaniu do gry w Carabao Cup. W ścisłej czołówce decydujący jest stały, pozytywny wpływ na wyniki. Tam, gdzie tego brakuje – czyli na dalszych miejscach – czynnikiem rozstrzygającym w przypadku zawodników prezentujących się dotąd dość przeciętnie może być regularność występów w pierwszym składzie lub bardziej realna perspektywa częstszej gry w przyszłości.

Hubert Anuszkiewicz

Redaktor naczelny, a w samym Chelsea Poland od 2024 roku. Niebieskim kibicuję od 2012 roku, głównie przez występy na Euro Fernando Torresa. Na krajowym podwórku wspieram Zagłębie Lubin.

Poza piłką uwielbiam historię, głównie byłej Jugosławii. KTBFFH

Źródło: The Athletic