Poniedziałkowa porażka Chelsea z Nottingham Forest nie powinna nikogo dziwić. The Blues przystępowali do tego meczu mając na koncie pięć z rzędu ligowych porażek. Szósta wydawała się więc bardzo prawdopodobna.

Zwycięstwo z Leeds United na Wembley tydzień wcześniej dało kibicom odrobinę nadziei, ale ci, którzy obserwowali tę drużynę przez ostatnie dwa miesiące, wiedzieli, że potrzeba czegoś znacznie więcej niż jednego wymęczonego zwycięstwa, aby powstrzymać totalny upadek.

Kultura wygrywania, która swego czasu panowała w Chelsea, dzisiaj stała się kulturą przegrywania.

Wydaje się, że w Chelsea nie ma piłkarza, który byłby w stanie wymagać od reszty zespołu wyższych standardów. Ich nieustanne lekceważenie decyzji sędziowskich i piłkarzy drużyn przeciwnych jest żenujące, zwłaszcza, że nie potrafią włożyć wysiłku w grę.

Wychodząc na kolejne mecze piłkarze Chelsea są pogodzeni z możliwością poniesienia porażki i nie czują strachu przez konsekwencjami tych porażek. Żaden z nich nie walczy o drugiego, ani nawet o swoją dumę.

Przekazy o ciężkiej pracy i rozwiązywaniu problemów, które pojawiają się na kolejnych konferencjach prasowych, są całkowicie puste i można sobie tylko wyobrazić, jak puste są dla piłkarzy. Czołowy trener mógłby zmienić nastawienie drużyny, ale problem w tym, że żaden czołowy trener nie chce podjąć się poprowadzenia Chelsea. Istnieje realne prawdopodobieństwo, że Chelsea przegra wszystkie cztery mecze do końca sezonu. Szkody psychologiczne z tym związane są trudne do oszacowania.

Często mówi się, że nadchodzące lato może być kluczowe dla Chelsea, ale w najlepszym wypadku klub wróci do poziomu sprzed roku.

Czasy chwały już dawno minęły, a piłkarze zdają się akceptować obecną rzeczywistość.

Mateusz Ługowski

Źródło: BBC