Po zwycięstwie 7:0 nad Port Vale w środowisku Chelsea panował wielki entuzjazm. Problem w tym, że nie ma już po nim śladu.

Chelsea wysoko wygrała z Port Vale, uczyniła to w wielkim stylu, każda bramka miała innego autora, a to zwycięstwo podniosło morale w zespole. We wcześniejszych meczach z Newcastle, Evertonem i PSG kibice widzieli jednak tyle złych rzeczy, by wiedzieć, że sytuacja ich klubu nie jest dobra. I potrzeba czegoś więcej niż wysokiego zwycięstwa z drużyną z League One, by to zmienić.

Mecz z Manchesterem City miał olbrzymie znaczenie. Obawy kibiców Chelsea potwierdziły się. The Blues byli słabi w obronie, nieudolni w ataku, a po stracie pierwszego gola grali bez przekonania.

Liam Rosenior prowadzi Chelsea dopiero od stycznia, co lubi powtarzać, by usprawiedliwiać swoje problemy. Choć w Londynie pracuje stosunkowo krótko, to powtarza te same argumenty po kolejnych porażkach.

Jego zespół jest niedojrzały, brakuje mu wytrzymałości fizycznej i psychicznej. The Blues marnują zbyt wiele okazji i popełniają zbyt wiele błędów w obronie. Brakuje im dyscypliny taktycznej oraz profesjonalizmu, a do niezgrania na boisku dołączyło teraz niezgranie poza nim. Wszystkie te problemy istniały już przed przybyciem Liama Roseniora, ale po jego przybyciu pogłębiły się.

Liam Rosenior boryka się z tym, z czym kilka lat temu zmagał się Graham Potter. Anglik nie ma renomy, zarówno jako były piłkarz, jak i trener, by przekonać najważniejszych piłkarzy w klubie do projektu, który stara się zrealizować. Potrzebuje wyników, które będą stanowiły o jego CV. Jeśli nie będzie osiągał wyników, a piłkarze przestaną w niego wierzyć, wpadnie w błędne koło.

Nie da się wygrywać meczów bez zaangażowania piłkarzy. Piłkarze nie zaczną wierzyć, jeśli nie zaczną wygrywać. Ten paradoks może doprowadzić tylko do jednego.

Mateusz Ługowski

Źródło: BBC