Wczoraj Chelsea po wielkich trudach pokonał Wrexham w meczu Pucharu Anglii. Po pierwszych 45 minut można było mieć wątpliwości, która z drużyn jeszcze dwa i pół roku temu grała w nieprofesjonalnej lidze.

W porównaniu do poprzedniego meczu Liam Rosenior dokonał aż dziewięciu zmian. W kadrze na sobotnie spotkanie zabrakło Cole'a Palmera, Moisésa Caicedo i Enzo Fernándeza, zaś Marc Cucurella, Reece James i zasiedli na ławce rezerwowych.

Chelsea rozpoczęła mecz z Wrexhamem z pięcioma obrońcami na boisku, dwoma defensywnymi pomocnikami i tylko trzema napastnikami, co było widoczne. The Blues nie zdołali stworzyć sobie ani jednej dobrej okazji bramkowej, a największe zagrożenie w polu karnym rywali nastąpiło po groźnym dośrodkowaniu grającego na nieustalonej pozycji Jorrela Hato.

Alejandro Garnacho potrzebował 27 minut, by oddać pierwszy strzał i był to strzał niecelny. Do wyrównania doszło w 40. minucie – wbrew przebiegowi gry. Chelsea nie miała jakości, którą pokazała w środku tygodnia w meczu z Aston Villą. Przeprowadzona rotacja okazała się nietrafiona.

Pojawia się pytanie, czy Chelsea, mając w nieodległej perspektywie mecz z PSG w Lidze Mistrzów, nie doceniła Wrexhamu, czy po prostu jej rezerwowi nie potrafią osiągnąć oczekiwanego od nich poziomu.

O ostatecznym wyniku przesądziła jakość rezerwowych i czerwona kartka Dobsona. Chelsea zwyciężyła, choć w drugiej połowie dogrywki Wrexham był bliski wyrównania.

Liam Rosenior jest zachęcany przez władze klubu do stosowania rotacji, jednak nie wiadomo, czy jest ona skuteczna. Pojawia się pytanie, czy Chelsea naprawdę musi dokonywać średnio pięciu zmian w wyjściowym składzie co mecz? Poza tym, menedżer jeszcze nigdy nie wystawił tej samej czwórki obrońców w dwóch kolejnych meczach, a ostatnio zaczął też rotować na pozycji bramkarza. Czy tak intensywna rotacja na tym etapie sezonu jest uzasadniona?

Mateusz Ługowski

Źródło: BBC